Tragedion preventis la rozaria pregxo
Tragedion preventis la rozaria preĝo
En la vivo de Renata Dio estas tre grava. Ŝi klopodas ofte paroli al Li, atente aŭskulti Lian vorton. La plimulton de siaj vivdecidoj ŝi faris post ekkonado, foje longa, de la Dia volo. En septembro 2001 Dio donis al ŝi laŭvican klaran signon de sia amo, esprimata per zorgema protekto.
Estis sabato, tuj post la kvina horo Renjo iris al stacidomo. Ŝi estis forte dormema kaj la pensoj prefere lante cirkulis en ŝia kapo. Ŝi malfruis al la aŭtobuso je 5.13. Kiam ŝi atendis la aŭtobuson je 5.30, tiam ŝi eksentis la internan urĝadon: “Preĝadu la rozarion”. Ŝi atendis la buson je 5.30. – Ĝenerale mi sidiĝas ĉe dekstra flanko en aŭtobuso, ĉar el priaŭskulto en juĝaferoj mi scias, ke ĉi flanko estas pli sekura – ŝi raportas.
– Mi intencis eksidi en la profundo de aŭtobuso, ĉar mi volis fari meditadon. Sed aĉetado de bileto daŭris plilonge ol kutime kaj restis neokupita nur la unua sidloko. Mi ne ŝatas tie sidi, ĉar mi timas ke dum abrupta bremsado mi transsaltos la barieron. Sed fine mi eksidis tie. La aŭtobuso ekveturis, la stiristo enŝaltis radioricevilon, Renjo sidlokiĝis kun sia granda dorsosako, valizo kun laptopo, kasetujo kin kasetoj kaj diktafono por registri lekciojn. Ŝi veturis al klerigejo. Kaj denove tiu urĝado: “Preĝu la rozarion”.
Iome mi ne volis, ĉar la radio ludis laŭte, kaj sur la unua sidloko tio ĉi estis forte aŭdebla. Sed la urĝado estis intensega – neniam tiel klare ĉi tion mi ricevadis. Mi komencis preĝi. Ĉirkaŭ du, tri kilometrojn ekster urbo, sur la haltejo en loko Szczęsna, elbusiĝis pliaĝa sinjoro, videblas ke terkulturisto, la vizaĝo laborlaca. – Ni malsuprenveturis de la viadukto kaj eniris sur landan vojon n-ro 7 – rakontas Renata. Ĉirkaŭ 200 metrojn post la descendvoja fino estis laŭvica bushaltejo. Tie ĉi enbusiĝis du personoj: virino kaj viro. – Ni jam ektrafikis kaj sekvis dufoja frapo – ŝi rememoras. – De supre muro, pluvo da vitroj. Paniko ne estis, ne estis krioj, akrasonoj – ŝi diras.
Tomek, kiu veturis al Varsovia klerigejo, pereis tuj surloke. Poste en hospitalo mortis dua persono. Kolego de Tomek veturis al laboro en Tarczyn (ĉirkaŭ 12 km-ojn for de Grójec), diris al li: “Vi veturas pli foren, al Varsovio, do eksidu ĉe fenestro”. Pro tio la kolego transvivis, kaj Tomek pereis. Ses aliaj personoj estis vunditaj.
La akcidento okazis inter la 5.40 kaj 5.45, ĉirkaŭ 5 km ekster urbo en loko Kośmin. – Kiam mi eliris el aŭtobuso kaj iom turnis la kapon, mi vidis grandan grizan metalan krucon – parolas Renata. – La kamiono, kiun frapis nin, haltis ĉirkaŭ 200 metrojn plifore – ŝi aldiras. La aŭtobuso staris forte flankenklinita. Tiu fosaĵo amortizis la forton de falo kaj certe tio ĉi savis multajn pasaĝerojn. – Estas tre mirinde, sed mi restis tute sana – certigas Renjo.
– Evidente krom tio, ke longe mi ne povis psike restabiliĝi. Ja, ne sciate kial, mi eksidis sur la tre danĝera sidloko en la bus-antaŭo. Hodiaŭ mi scias, kiucele estis tiu urĝado por preĝi. Sinjoro Dio etendis sian manon kaj ŝirmis min. Eble ĉi modesta preĝo helpis ankaŭ al aliaj pasaĝeroj – meditas la feliĉe savita.
De tiu tempo Renata klopodas atente aŭskulti siajn pensojn, sentojn, ĉar pere de ili Dio parolas. Ŝi volas ĉiam esti preta je Liaj, eĉ delikataj alvokoj, ĉar ja homoj, kiuj bezonas helpon ĉiutage, estas multegaj.
Aŭtoro: Krzysztof Nowicki
Lingva korekto: Maria Strzelecka
Teologia korekto: Pas. Paweł Romanowski
Tradukis: Stanisław Płachta OFM
